Sunday, 15 September 2013

လြမ္းရယ္မေျပ +++

September 15, 2013 4 Comments


တကယ္ဆို ဒီလိုခဲြခြာခ်ိန္က အေသအခ်ာေရာက္လာမယ္ဆိုတာ စကတည္းက သတ္မွတ္ထားခဲ့ေပမယ့္ ၂၆ လ ဆိုတဲ့အခ်ိန္က ခဏေလးပဲဆိုတာကို ရုတ္တရက္သိလိုက္ရတယ္ ...။ Friday 12 ဟာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြ သယ္ေဆာင္လာေပးတဲ့ ေန႔ရက္တစ္ရက္ပါပဲ ....။ မေမွ်ာ္လင့္ထားဘဲ အဲဒီေန႔မွာ ကၽြန္မ Master Thesis ကို အျပီးအပ္ႏိုင္ခဲ့ျပီး ၆ လ ေလာက္ ထမ္းထားရတဲ့ ၀န္ထုပ္၀န္ပိုးၾကီးကို လႊတ္ခ်လိုက္ရသလို ခံစားရပါတယ္...။ အရာအားလံုးက ခုမွပဲ ေနရာတက်ရွိသြားသလို ... ေလာကၾကီးကလည္း ပံုမွန္အတိုင္းျပန္ျဖစ္သြားသလို ခံစားမိတယ္...။ deadline က စက္တင္ဘာ ၃၀ ရက္ထိရေပမယ့္ ကၽြန္မက ေစာေစာျပီးခ်င္လို႔ ၾကိဳးစားေရးခဲ့ရာက ခုေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့့အတိုင္း ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္..။ တစ္ေတာင္ကို ေက်ာ္ႏိုင္ခဲ့ျပီပဲေပါ့ ...။

 ျမန္မာျပည္ကိုအျပီးျပန္ေတာ့မွာမို႔ .... ဒီေန႔ညမွာ အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ farewell party တစ္ခုလုပ္တယ္ ....။ တကယ္ဆို က်မအခန္းမွာခ်က္ျပဳတ္ျပီး ျမန္မာအစားအစာေတြ ေကၽြးခ်င္ခဲ့ပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္လဲ အခ်ိန္အခက္အခဲေၾကာင့္ အဲလိုမလုပ္ႏိုင္ခဲ့ဘဲ တရုတ္ဘူေဖးဆိုင္မွာ သြားစားၾကတယ္...။ ဒီမွာထံုးစံတစ္ခုရိွတာက ဘယ္လိုအေၾကာင္းနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ gathering လုပ္တဲ့အခါ ကိုယ့္စားရိတ္ကိုယ္ရွင္းေၾကးပဲ ..။ မဟုတ္ရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ကၽြန္မတို႔သူငယ္ခ်င္းေတြ စားေလ့ရွိသလို ၁ ေယာက္ ၂ ေယာက္ေလာက္က အားလံုးအတြက္ ၀ိုင္းရွင္းၾကတာမ်ိဳးဆိုရင္ ရွင္းရတဲ့သူေရာ စားရတဲ့သူေရာ အားနားပါးနာျဖစ္ရတယ္ေလ...။ 

ကၽြန္မတို႔ႏွစ္က အတန္းထဲမွာ course တစ္ခုလံုးတူတူတက္တဲ့ေက်ာင္းသားေပါင္းက ၁၆ ေယာက္ရွိျပီး ႏိုင္ငံေပါင္း ၁၃ ႏိုင္ငံက လာၾကတာပါ ..။ ဆရာေတြေျပာတာကေတာ့ ကၽြန္မတို႔အတန္းက အေတာ္ diverse ျဖစ္တယ္ဆိုပဲ ..။ ကိုလံဘီယာက ၃ ေယာက္တဲြပါတာကလဲြရင္ က်န္တဲ့သူေတြက တစ္ႏိုင္ငံ တစ္ေယာက္စီပဲ ..။ ျမန္မာဆိုရင္လည္း ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္းပဲ..။ ၁၆ ေယာက္ရွိတာကို အၾကမ္းဖ်င္း ၂ ဖဲြ႔ကဲြေနျပန္ေသးတယ္...။ အရက္ေသာက္ ပါတီတက္ေလ့ရွိတဲ့အဖဲြ႔ရယ္.. အရက္မေသာက္ ပါတီမသြားအဖဲြ႔ဆိုျပီး ကဲြေနတတ္တယ္...။ ပံုမွန္ေတာ့ သိပ္မသိသာလွပါဘူး...။ အျပင္ပန္းၾကည့္ရင္ စည္းလံုုးတယ္လို႔ ဆိုရေအာင္ team work ရွိတယ္...။ လိုအပ္ရင္ အားလံုး၀ိုင္းျပီး ေျဖရွင္းတယ္..။ အရက္ေသာက္တဲ့အခါနဲ႔  ပါတီေတြသြားတဲ့အခါေလာက္ ကဲြတာ..။

အဲဒါအျပင္ မသိမသာ တိုက္စဲြက ရွိတတ္ေသးတယ္..။ အာဖရိကတိုက္ကသူေတြက သူတို႔အခ်င္းခ်င္းဆို သိပ္ခ်စ္ၾကတယ္..။ လက္တင္အေမရိကတိုက္အခ်င္းခ်င္းလည္း အဲလိုပဲ ..။ အာရွအခ်င္းခ်င္္းလည္း မထူးပါဘူး.. က်မနဲ႔ အင္ဒိုနီးရွားက ေကာင္မေလးနဲ႔ဆိုလည္း ညီအစ္မေတြလားမွတ္ရတယ္.. အရမ္းတဲြျဖစ္တာကိုး..။

ကေလးေတြေတာ့ မဟုတ္ေပမယ့္ ... ေက်ာင္းသားေတြျဖစ္သြားေတာ့လည္း လုပ္ငန္းခြင္ထဲမွာလို လူၾကီးစိတ္ေတာ့မရွိဘဲ ေက်ာင္းသားက ေက်ာင္းသားစိတ္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေပါ့ ...။
ဒီ ၂၆ လ လံုးမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ပတ္သက္ျပီး စိတ္ရႈပ္စရာ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္စရာ ဘာတစ္ခုမွမရွိခဲ့ဘဲ .. ေပ်ာ္စရာအမွတ္တရေတြခ်ည္းရခဲ့တဲ့အတြက္ ကံတရားကို ေက်းဇူးတင္မိျပန္တယ္. ..။ ကၽြန္မဘ၀မွာ ဒီလိုသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေတြ႔ဆံုခြင့္ရခဲ့လို႔ေပါ့ ..။ အတန္းထဲမွာ မိသားစုတစ္ခုလိုဘဲ ကၽြန္မအတြက္ အေဖ၊ အေမ၊ အစ္ကို၊ ေမာင္ေလး၊ ညီမေလး၊ ဦးေလးရွိတယ္..။ ဒါဟာ ကေလးေတြလို ရယ္စရာျဖစ္ေနႏိုင္ေပမယ့္ တကယ့္အျဖစ္အပ်က္ပါ ..။ စရင္းေနာက္ရင္း အဲလိုေလွ်ာက္ေျပာရင္းကေန တကယ့္မိသားစုလို ေစာင့္ေရွာက္ၾကပါတယ္..။ ဘာပဲလိုအပ္ေနပါေစ .. ကူညီေပးဖို႔ အဆင္သင့္ရွိေန တတ္ၾကတယ္..။ ႏိုင္ငံမတူ ယဥ္ေက်းမႈမတူ၊ အသားအေရာင္ကဲြျပား၊ ဘာသာမတူ၊ ဓေလ့ထံုးစံေတြျခားနား ၾကေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ အရာအားလံုုးဟာ တသားတည္းျဖစ္သြားျပီး တူညီသြား ၾကတယ္..။

ဒီေန႔ည စားရင္းေသာက္ရင္း ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ျပန္ေျပာျဖစ္ၾကတယ္...။ လြန္ခဲ့တဲ့ ၂၆ လက စေတြ႔တဲ့အခ်ိန္မွာ ဘယ္သူက ဘယ္လို..။ ေနာက္ေတာ့ ဘာေတြျဖစ္ၾကတယ္.ဘယ္လိုေတြလဲြၾကတယ္.။ အတန္းထဲက ရယ္စရာအျဖစ္အပ်က္ေတြလည္းပါတယ္....။ စာေမးပဲြတြင္းမွာ ကၽြန္မစာမၾကည့္ဘဲ facebook သံုးေနတာသိလို႔ မရမက စာၾကည့္တိုက္မွာ လူစုျပီး စာအတူတူၾကည့္ရတဲ့အေၾကာင္းေတြလည္း ပါတယ္..။ ငါေဖ့ဘြတ္သံုးတာ နင္တို႔သိေနတယ္ဆိုကတည္းက နင္တို႔လဲ သံုးေနလို႔သိတာေပါ့ဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး နင္ကကို အလြန္အကၽြံသံုးတာတဲ့ ..။ ဖြင့္လိုက္ရင္ နင္ like လုပ္ထားတာေတြ share ထားတာေတြ ျမင္ေနရလို႔သိတာတဲ့ ...။ ဟုတ္တယ္.. အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက စာၾကည့္ရတာ အရမ္းပ်င္းေတာ့ facebook ထဲ ၀င္ကလိ၊ စာမၾကည့္ျဖစ္နဲ႔ အဲလိုေတြျဖစ္တာ .. ၾကားထဲမွာ blogging တာ ဘယ္သူမွမသိတာေတာ္ေသးတယ္.. မဟုတ္ရင္ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၾသခ်ၾကမယ္ မသိဘူး..။ 


ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့  ဟုိက အင္တာနက္အေျခအေနေတာ့ ဘယ္လိုေနမယ္ မသိေသးပါဘူး။ အိမ္မွာက redlink လဲမရွိဘူး skynet လည္းမရွိပါဘူး.. mobile internet သာသံုးရတာကိုး...။ ဆိုေတာ့ blog ေတာ့ ဘယ္လိုျဖစ္မယ္မသိေသးဘူး...။ facebook ေတာ့ ၀င္လို႔ရပါတယ္..။ ဒါေပမယ့္ စာေရးတာေတာ့ blog မွာပဲ ေရးခ်င္တယ္.. ဆူညံရႈပ္ေထြးေနတဲ့ဖြဘုတ္မွာ အေရာေရာအေႏွာေႏွာ မေရးခ်င္ပါဘူး...။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ စာေတြဆက္ေရးျဖစ္ဦးမွာပါ..။ ေနာက္တစ္ေတာင္ကိုတက္ဖို႔လည္း အားေတြအဆင္သင့္ပါပဲ ...။ အားလံုးကိုလည္း ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္...။ facebook မွာ ေနာက္ဆိုကၽြန္မပံုမွန္သံုးေတာ့မယ့္ အေကာင့္ကhttps://www.facebook.com/snowphyuphyu23 ပါ..။ ကၽြန္မရဲ႕ အမည္ရင္းနဲ႔ personal acc လည္းရိွေပမယ့္ အဲဒါက သိပ္သံုးျဖစ္ေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး.. ႏိုင္ငံျခားက သူငယ္ခ်င္းေတြလည္း မ်ားေတာ့ ျမန္မာလိုစာေရးခ်င္ရင္ ေလးေထာင့္တံုးကိစၥ သူတို႔ကို အားနာလို႔ အျမဲတမ္း hide လုုပ္ထားေလ့ ရွိေတာ့ blog မွာ စာေရးမရလို႔ facebook မွာ စာေရးျဖစ္မယ္ဆိုရင္ အဲဒီအေကာင့္က public share ရတာ အဆင္မေျပတာေၾကာင့္ပါ ..။
 ဒီသီခ်င္းက အခုအခ်ိန္ခံစားခ်က္နဲ႔ေတာ့ သိပ္မတိုက္ဆိုင္ဘူး ..။ ဒါက ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ Bachelor ျပီးခဲ့တဲ့ အခ်ိန္က ခံစားခ်က္နဲ႔မွ ကြက္တိ..။ ေနာက္ၾကံဳရင္ အဲဒီကာလက အမွတ္တရတခ်ိဳ႕ကိုလည္း စာစီခ်င္ပါေသးတယ္....။

+++++++++++++++
ဒီရက္ပိုင္း အဲလိုအလုပ္ေတြရႈပ္ေနလို႔ tag post လည္းမေရးျဖစ္တာ အစ္မဂ်က္ကို ဒီကေနပဲ ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္ ... ခုမွေရးမယ္ဆိုေတာ့လည္း ဘေလာ့ေဒးက ေတာ္ေတာ္ လြန္သြားျပီေလ ..။ ေနာက္အၾကိမ္ေတြ tag လာခဲ့ရင္ ေသခ်ာေရးပါ့မယ္ _/\_ :D
 

Friday, 6 September 2013

စကားစျမည္ ~~~

September 06, 2013 6 Comments


လုပ္ေနက်အလုပ္တစ္ခုကေန ေတာ္ေတာ္ၾကာနားမိျပီး ျပန္စတဲ့အခါ .. နည္းနည္းေတာ့ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္တတ္ၾကတယ္ေနာ္ ...။ ကၽြန္မအတြက္ အခ်ိန္အားရတိုင္းတစ္ခုမဟုတ္တစ္ခုေရးတတ္တဲ့ ဒီေနရာေလးမွာ ဘာမွမေရးျဖစ္တာ ၁၀ ရက္ေလာက္ေတာင္ေက်ာ္သြားျပန္ျပီ ...။ အဲဒီေတာ့ အခု မျဖစ္မေနေရးျဖစ္ေအာင္ တခုခုေတာ့ေရးမယ္ဆိုေတာ့ ဘာအေၾကာင္းအရာေရးရမွန္း ေသခ်ာမသိေသးပါဘူး..။ အဲဒီေတာ့လည္း စိတ္ထဲရွိရာ ေရာက္တတ္ရာရာေပါ့ ...။ တကယ္ဆို ဘေလာ့ဂ္ေတြအမ်ားၾကီးၾကားမွာ ကၽြန္မၾကိဳက္တဲ့စတိုင္လ္က အဲဒီလို ကိုယ့္စိတ္ထဲခံစားမိသမွ် လြတ္လြတ္လပ္လပ္ခ်ေရးတတ္တဲ့ပံုစံမ်ိဳးပါပဲ ..။ blogger ရဲ႕ ဓါတ္ပံုေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာနဲ႔ဆိုရင္ ပိုေတာင္ သေဘာက်ပါေသးတယ္..။ စာက ပိုအသက္၀င္တယ္ေလ..။ ဒါေပမယ့္လည္း ကိုယ္တိုင္ေရးတာကေတာ့ ကဗ်ာလိုလို ၀တဳလိုလို ေဆာင္းပါးလိုလိုေတြ ျဖစ္ေနတတ္ျပန္တယ္....။ အဲ ... တကယ္သြားဖတ္ျဖစ္တဲ့ဘေလာ့ဂ္ေတြကေတာ့ စိတ္ကူးရွိရာကိုယ့္ခံစားခ်က္ေတြခ်ေရးတာမ်ိဳးကို အမ်ားဆံုးသြားဖတ္ျဖစ္တယ္...။ ၀တဳေတြေဆာင္းပါးေတြက တျခားေနရာေတြမွာ ဖတ္စရာအမ်ားၾကီးရွိတယ္ေလ...။ အဲဂလိုမ်ဳိး blog ကို ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ပံုစံနဲ႔ ကို္ယ္ေရးတဲ့ပံုစံ ဆန္႔က်င္ဖက္ျဖစ္ေနတတ္တာ ကၽြန္မပဲေပါ့ ;D

တကယ္ေတာ့ မေျပာလဲျဖစ္ေပမယ့္လည္း ရင္ဖြင့္ရရင္ ဘယ္လိုမွအခ်ိိန္လုမရေလာက္ေအာင္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အလုပ္ေတြရႈပ္ေနလို႔ပါ ...။ ကၽြန္မဘာေတြရႈပ္ေနလဲဆိုတာေတာ့ အသိ blogger ညီမ ၂ ေယာက္ (ရိုးေျမက်နဲ႔ အသူ) ေတာ့ နည္းနည္းသိၾကတယ္....။ တခါတေလ တစ္ရက္မွာ ၂၄ နာရီထက္ပိုရရင္ ေကာင္းမွာပဲလို႔ေတြးမိတယ္... (တကယ္က ကိုယ္တိုင္က အခ်ိန္စီမံခန္႔ခဲြမႈညံ့တာ ;)) deadline နဲ႔အလုပ္လုပ္တဲ့အခါ အခ်ိန္ရဲ႕တန္ဖိုးရွိပံုကို ပိုသိသာလာေစတယ္...။ ကန္႔သတ္ထားတဲ့အခ်ိန္အတြင္းမွာ ... ေနာက္ထပ္အခ်ိန္ပိုဆိုတာ ေငြေတြအမ်ားၾကီးေပး၀ယ္မယ္ဆုိရင္ေတာင္ ၀ယ္လို႔ရတာမဟုတ္တာေလ ....။ တျခားပစၥည္းေတြဆိုတာ မလံုေလာက္ရင္ ျဖည့္ဆည္းလို႔လြယ္ေပမယ့္ အခ်ိန္ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ ၀ယ္ရတာမ်ိဳးမဟုတ္ေတာ့ ... ပိုႏွေျမာတတ္လာတယ္...။xD xP တကယ္ေတာ့ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္းေတာ့ မဟုတ္ပါဘူးေလ.. ။ လူတိုင္းလူတိ္ုင္းကေတာ့ ရွင္သန္ေနသမွ် အလုပ္ေတြရႈပ္ရင္း ၾကိဳးစားေနၾကသူေတြခ်ည္းပါပဲ ....။



ကိုယ့္ဘက္က အခ်ိန္ရွားပါးလြန္းလို႔ အိပ္ခ်ိန္ေတြေတာင္ ေလွ်ာ့ေနရတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ... ရွားရွားပါးပါးအခ်ိန္ေလးေတြကို ဓါးျပတိုက္တဲ့သူမ်ိဳးနဲ႔ကလဲ ၾကံဳရျပန္ပါေရာ...။ တခုခုအခက္အခဲရွိေနလို႔ .. အကူအညီေတာင္းစရာရွိလို႔ စသျဖင့္ ကၽြန္မကို လိုအပ္လို႔ အခ်ိန္ေတြကိုလာလုုတယ္ဆိုရင္ အိပ္ခ်ိန္ေတြေလ်ာ့သြားပါေစ ကၽြန္မတတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီတတ္ပါတယ္...။ တကယ္က အျဖစ္က အဲလိုမဟုတ္ပါဘူး .... ပ်င္းလို႔ စကားေျပာေဖာ္မရွိလို႔ ေရာက္တတ္ရာရာေျပာခ်င္တာ ... တေန႔တာၾကံဳေတြ႔သမွ်ကို အေသးစိတ္ေျပာျပီး ပင္ပန္းသမွ် ေျဖေဖ်ာက္ခ်င္တာ ... သိထားသမွ် ဟုိလူအေၾကာင္း ဒီလူအေၾကာင္း သတင္းေတြကို ေျပာျပျပီး ရယ္ပဲြဖဲြ႔ခ်င္တတ္တာ...။ ကၽြန္မက စိတ္မ၀င္စားေတာ့ စိတ္ဆိုးသလိုလိုေျပာတတ္တာ ....။

အခုအခ်ိန္က ကၽြန္မဘ၀ရဲ႕ turning point အတြက္ အဆင့္တစ္ခုကို ခက္ခက္ခဲခဲေက်ာ္ျဖတ္ေနရလို႔ .. စိတ္ပင္ပန္းလူပင္ပန္းျဖစ္ေနတာကို သိသိနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ရွားရွားပါးပါး အားခ်ိန္တစ္နာရီေလာက္ကေလးကို အပိုင္စီးခ်င္တာ...။ မအားတာကို မအားဘူးလို႔ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာျပထားေပါ့လို႔ဆိုလာရင္ .. ေသခ်ာတာေပါ့.. ကၽြန္မ မေျပာဘဲ မေနပါဘူး...။ account (facebook, skype, gtalk, viber) မွန္သမွ် invisible လုပ္ျပီးေနေနတတ္ေပမယ့္လည္း .. ရွိေနမွန္းသိေနေတာ့ အစကေတာ့ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ .. အခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ တစ္ရက္ျခားတစ္ခါေလာက္ ေခၚျပီးေတာ့ daily report တက္တတ္သလို အပ္ေၾကာင္းထပ္ေနတဲ့ စကားေတြလည္း နားမွာ လွ်ံေနပါျပီ ..။ ထားပါေတာ့ ထားပါေတာ့ .. အသိေတြ လာဖတ္ေနက်မဟုတ္လို႔ ဒီေန႔ေတာ့ ထူးထူးျခားျခားရင္ဖြင့္မိပါျပီ ...။ အားနာလို႔ အျပတ္မေျပာျဖစ္တာက သူက ကၽြန္မထက္ အသက္ၾကီး၀ါၾကီးတဲ့ မိန္းကေလး ျဖစ္ေနလို႔ပါ..။ အသက္ၾကီးေပမယ့္လည္း ေယာက်္ားေလးဆိုလို႔ကေတာ့ တိကနဲျမည္ေအာင္ ေျပာပစ္လိုက္တာၾကာျပီ...။ ခံရခက္ဆံုးထဲမွာ ရွားရွားပါးပါးအခ်ိန္ေတြကို အက်ိဳးမဲ့ေအာင္ လာျဖဳန္းတီးေစတဲ့သူမ်ိဳးပါပဲ ...။

အခုတေလာ မအားတာနဲ႔ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ စားျဖစ္ေနတာက ေက်ာင္းက Mensa က ေန႔လည္စာေတြပါ ..။ သူတို႔အစားအစာေတြက ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား cheese ေတြထည့္ခ်က္တတ္ေတာ့ ၀မွာစိုးတာနဲ႔သိပ္မစားျဖစ္ေပမယ့္လည္း အခုတေလာေတာ့ ၀မွာကေနာက္ အစားျပတ္လပ္ျပီးေသမွာက အရင္ ဆိုတာမ်ိဳးျဖစ္ေနလို႔ ၀ရင္လည္း ၀ ပါေစ စားေနရတာပါပဲ ..။ ဒါေပမယ့္လည္း အလုပ္ရႈပ္တာနဲ႔ပဲ ၀ိတ္ကေတာ့ တက္မလာျပန္ပါဘူး..။ မနက္စာလည္း cheese burger နဲ႔ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ... ေန႔လည္စာေတာ့ ေက်ာင္းမွာစားတယ္.. ညစာေတာ့ အိမ္ေရာက္မွ ၾကံဳရာပဲ ..။


ခုတေလာ ဘေလာ့ဂ္ေတြ ျပန္လႈပ္ရွားလာၾကတယ္ေနာ္...။ tag game တခ်ိဳ႕နဲ႔ ၀ါရင့္blogger တခ်ိဳ႕ရဲ႕ ၾကိဳးပမ္းမႈေၾကာင့္ ျပန္ရွင္သန္လာတယ္ဆိုရမလားပဲ ...။ tagged post ေတြ ဖတ္ျဖစ္ေပမယ့္လည္း ကြန္္မန္႔ေရးဖို႔က ကြန္ျပဴတာက အဆင္မေျပျဖစ္ေနျပန္တယ္..။ တျခားေနရာအားလံုး zawgyi font နဲ႔ရိုက္လို႔ရေပမယ့္ blog comment box အားလံုးမွာေတာ့ Window 8 က Default Myanmar font ပဲျဖစ္ေနေတာ့ ရိုက္ရတာအဆင္မေျပဘူး..။ ကြန္မန္႔ေရးခ်င္ရင္ word ကိုဖြင့္ အဲဒီမွာအရင္ေရးျပီးမွကူးျပီး comment box ထဲထည့္ အဲလိုမ်ိဳးျဖစ္ေနေတာ့ အခ်ိန္လည္းမရ အလုပ္ကလည္းပိုတာနဲ႔ မေရးျဖစ္ျခင္းျဖစ္ေနတာပါ..။ ကၽြန္မအခ်ိန္အားတာနဲ႔ ဘေလာ့ေတြေတာ့ လည္ျဖစ္ပါတယ္...။ ကြန္ပ်ဴတာအေဟာင္းက ဘယ္လိုမွ အလုပ္ဆက္လုပ္မရေအာင္ ေပကပ္ကပ္ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ အသစ္၀ယ္လိုက္ရလို႔ပါ ...။ အဲဒါနဲ႔ပဲ ျမန္မာေဖာင့္က အဲတေနရာေတာ့ ခုထိအဆင္မေျပေသးပါဘူး...။ 


ဒီလိုပဲ ေရာက္တတ္ရာရာေလွ်ာက္ေရးလိုက္တာ စာေတြေတာ္ေတာ္မ်ားသြားျပီ ...။ yeapp ခုတေလာ ခံစားသမွ်ေတြ ေပါက္ကဲြေနသလိုပဲ.. ျပီးခဲ့တဲ့ပို႔စ္ကလည္း စိတ္ထဲခံစားမိသမွ်ေတြ ခ်ေရးမိတယ္ ... :D သည္းခံဖတ္ေပးမႈအတြက္ ေက်းဇူးအထူး _/\_ _/\_ _/\_

Follow Us @soratemplates